“Bir imzayla değişen sadece soyadım olmadı; hayallerim, umutlarım ve hayata bakışım da değişti. Tanıdığımı sandığım adamı evlendikten sonra tanıdım. Meğer bazı insanlar sevmeyi değil, sadece kendilerini sevdirmeyi biliyormuş. 24 yaşındayım ve boşanamıyorum:)))

Kendim için hiç bişey yapmadığım için çok pişmanım.. Giden zamanı geri alamadığım için çok kızgınım..

"İçimde sana olan duygular bitti." Şimdi o cümlenin gölgesinde dolaşıyorum. Kendime durmadan aynı soruyu soruyorum. Neden? Hangi eksik, hangi hata, hangi kırgınlık bu sonu hazırladı? Düşündükçe nedenlerin içinde kayboluyor, cevap aradıkça daha da derine batıyorum. Çünkü insan, bir vedayı kabullenebilir. Ama sebepsiz bırakılmış bir vedanın yükünü taşımak, bazen ayrılığın kendisinden daha ağır gelir.

Bir gün, ardında cevabı olmayan sorular bırakarak gitti. Ne bir vedaya sığdı ayrılığı ne de gözlerimin içine bakmaya cesaret edebildi. Tek bir mesajla çekip gitti hayatımdan. Sanki yıllarını paylaştığı insan ben değilmişim gibi, sanki karşısında bir yabancı varmış gibi konuştu. En sonunda yalnızca şu cümleyi bıraktı geriye:

Beş yıl olmuştu buraya adım atmayalı. Sonra bir kadın çıktı karşıma; onunla büyüdüm, onunla hayatı yeniden öğrendim. Mevsimler onunla geçti, zaman onunla anlam kazandı. Birlikte hayaller kurduk, geleceği konuştuk. Evliliğin eşiğine kadar geldik. Birbirimize bakıp, "Bizden başkası olmaz." diyorduk. Sonra ne oldu, bilmiyorum.

Uzun zaman olmuştu buraya gelmeyeli, bu gece geldim çünkü kaderin bizi yazıp kavuşturmadığı kadının evlendiği haberini aldım. Şehirlerarası çalışıyorum ama gidecek bir yer ararken burada buldum kendimi.

Bazen 'tanıdım' dersin, tanıyamazsın; bazen de tanımak istemediğin biri, yüreğinin en derininde yer açar. Sahne tozu yiyen biri,düşmenin de kalkmanın da ne demek olduğunu çok iyi bilir. Vazgeçmek onun lügatında yoktur; çünkü ne olursa olsun, oyun devam etmek zorundadır. Aslında hiç iyi değilim; dokunsalar ağlayacak gibiyim. Hislerim yüreğime ağır geliyor, kelimeler boğazımda düğümleniyor. Çok darbe aldım ama elimdeki yegâne hazine olan tiyatro ile beni vuran hiç kimseyi affetmeyeceğim.

Uzun zaman olmuştu yayınları dinlemeyeli. Bir perşembe gecesi kavuştum mahalleme. İyi değildim. Yetişemiyordum kimseye, durduramıyordum zihnimi. Reha abi hiç bilmese bile o yayında müzikler ve cümleler ile yeni bir kapı araladı bana. Şifa oldu. İyi ki cemiyet♥️

Umarım iyisinizdir :)

İnsanı yaş aldıkça garip bir yalnızlık hissi kaplıyor,zamanla bunu öğrendim. Etrafında çok insan olmasına rağmen özünde yalnızsın. Belki de olgunluğunu işareti. Fakat senelerdir dinlememe rağmen, bu sene cemiyet;gerçek anlamda yalnızlığımın uzaktan yakın arkadaşı oldu. Teşekkür ederim ve devrin daim olsun cemiyet🧿

Ben çok sevdiğim canımdan çok sevdiğim kızı sinrim yüzünden kaybettim ..nişan arafesinde bir yanlış anlaşılmaya 8 yılım kurban oldu

İtirafımızdsn daha çok bugün bizi birleştiren bu radyoyu anmak istedik siziii çok özledikkkk Duygu ve Aylin

İnsanların bir anda değişebiliyor. Kaç yıllık dostum bir anda yabancı geliyor ne olduğunu anlamıyorum. Hayat bu olur öyle deyip geçmek istiyorum ama içimdeki diyor ki olmaz öyle olmamalı ama olurmuş öyle

Hoşgeldin 11. sezon. Yine, yeniden, hep seninle. Geceye bir şarkı Manuş Baba /İki Gözümün Çiçeği

Köpek gibi yalnızım...

O gün ağlamak istedim ama ağlayamadım. Hala o gözyaşı içimde bir yerde duruyor gibi hissediyorum.

Bazen telefonumu kapatıp kaybolmak istiyorum. Sadece birkaç günlüğüne. Kimse merak etmeden.