İnsan bazen bir ömür boyunca herkese yuva olur da, kendine bir kapı aralık bırakamaz ya öyle bir his içimdeki..
Herkes geliyor, biraz huzur bırakır gibi yapıp kendi eksiğini tamamlayıp gidiyor, sen ise aynı masada, aynı sandalyede, aynı yorgunlukla kalıyorsun.
Çünkü sanırım bazı insanlar sevilmeyi değil, taşımayı öğretiyor.
Ama sonra bir gün anlıyorsun!
Bazı evler eşyalar gidince değil, kahkahaların tonu değişince dağılır ya bazı hisler de birileri gidince değil senin bakış açın değişince dağılıyor.. Hatta hiç olmadıklarını öğretiyor.
Ve aynı duvarlar vardır sadece etrafında, aynı pencere akşam olurken yine aynı sokağa bakar.
Ve insan artık o hislere geri dönmek istemez.
Kırıldığı için değil, sadece sürekli taşıdığı o yükleri artık sırtında istemediği için.
Çünkü hayat;
Herkese çınar olmayı değil kendi kalbinde dört yapraklı yonca açmayı öğretir insana..
BenReha, Sadece Reha...