Ertelendim hayattan... Bir anda olmadı bu. Öyle büyük bir yıkımın altında kalmadım mesela. Hayat bir gün gelip bütün ışıkları aynı anda söndürmedi. Kimse çıkıp da beni paramparça etmedi. Daha sessiz oldu olanlar. Daha yavaş. İnsan bazen en büyük kaybını gürültüyle değil, alışarak yaşıyormuş. Bunu sonradan öğrendim.
Hep biraz beklemem gerekti.
Bir şeyler düzelsin diye...
Şartlar değişsin diye...
İçimdeki sıkışmışlık dağılsın diye...
Doğru zaman gelsin diye...
Bekledim..
İnsan bekledikçe eksiliyor aslında. Ama bunu hemen fark etmiyor. İlk zamanlar her şey normalmiş gibi devam ediyor hayat. Gülüyorsun mesela. İnsanlarla konuşuyor, bir yerlere gidiyor, kalabalıklara karışıyorsun. Dışarıdan bakınca yaşayan birine benziyorsun. Ama içinde başka bir şey oluyor.
Bir süre sonra hiçbir ana tam olarak ait hissedemiyorsun kendini. Sanki herkes hayatın içine karışırken sen biraz kıyısında kalıyorsun. Herkes bir yerlere yetişiyor da sen sürekli geç kalmışsın gibi. Camın ardından izlenen bir hayat gibi oluyor yaşamak. Dokunamıyor ama gözünü de alamıyorsun.
En kötüsü de insanın zamanla kendi içinden vazgeçmesi sanırım. Bir şey yapmak istiyorsun ama "şimdi sırası değil" diyorsun.
Birine içini açacak oluyorsun, susuyorsun. Yeni bir başlangıcın ucundan tutuyorsun, sonra geri bırakıyorsun. Çünkü hep biraz daha zamanı var sanıyorsun hayatın.
Sonra yoruldum sandım uzun süre. Dinlenirsem toparlanırım, biraz durursam yeniden hevesim gelir zannettim. Ama bu başka bir şeymiş. Yorulan insan dinlenince kendine dönüyor çünkü. Ertelenen insan ise bir noktadan sonra neye yetişeceğini unutuyor.
Sabah uyanıyorsun mesela. Ama seni çağıran bir hayat kalmamış gibi oluyor. Günler geçiyor, sen sadece onların geçişine eşlik ediyorsun. Zaman ilerliyor ama sen aynı yerde kalıyorsun. İnsan bazen hareket ederek değil, bekleyerek kayboluyormuş.
Kırgınlığım biraz zamana...
Biraz kendime...
Biraz da hep düzelecek sandığım şeylere...
Çünkü bazı şeyler gerçekten düzelmiyor. İnsan sadece alışıyor. Acının geçmesi değil bu, onunla yaşamayı öğrenmek sadece. İçinde sürekli ince bir sızıyla yürümek gibi.
Şimdi dönüp bakınca daha net görüyorum kendimi. Ben bir anda kaybolmadım. Büyük kopuşlarla olmadı hiçbir şey. Küçük küçük vazgeçişlerin içinde eksildim ben. Bir gün değil, her gün biraz daha uzaklaştım kendimden.
Ve galiba insan en çok da bunu fark edince üzülüyor... Ben yaşamayı istememiş değilim. Sadece hayatı, hep biraz sonra başlayacak sanarak yaşadım..