Bazı insanlar vardır; insana hiçbir söz vermez ama insan yine de onların geleceği bir mevsimi bekler. Cam kenarına bırakılmış bir saksı gibi… Her gün aynı ışığa dönersin. Belki bir gün çiçek açarsın diye.
Onun yanında hep yarım kalmış bir şarkı gibiydim ben. Devam etse güzelleşecek sanıyordum, ama bazı melodiler en güzel yerinde susarmış. İnsan bunu geç öğreniyor.
Birine yaklaşmadan bağlanmak ne tuhaf şey. Bir şehri hiç gitmeden özlemek gibi. Sokaklarını bilmezsin ama kaybolacağına eminsindir. Ben de onun gözlerinde hiç yaşamamış bir hayatın yorgunluğunu taşıdım uzun süre. Sanki aynı masada otursak, aynı çayı içsek, aynı yağmura denk gelsek her şey değişecekmiş gibi düşündüm. İnsan bazen küçücük ihtimallere koca bir ömür sığdırabiliyor.
Sonra anladım…
Bazı kapılar kilitli değildir aslında; sadece sana açılmıyordur. İnsan bunu fark ettiği gün büyüyor biraz. Çünkü umut, insanın içinde en sessiz bekleyen şeydir bazen. Gitmez. Sadece yorulup bir köşeye oturur.
Ben hala masanın ucunda unutulmuş yarım bir gazoz gibiyim. Köpüğü sönmüş belki ama kapağı tam kapanmamış. Sanki biri gelip bir yudum daha alacakmış gibi bekliyorum hala. Beklemek bazen insanın huyuna dönüşüyor çünkü. Vazgeçmek değil de, sessizce eksilmek gibi.
En garibi de ne biliyor musun?
İnsan bir süre sonra karşısındaki kişiyi değil, içinde büyüttüğü ihtimali seviyor. Gerçekte kim olduğunu unutup, hayalindeki haline sarılıyor. Ben onunla hiç yaşanmamış anıları özledim mesela. Birlikte gidilmemiş sokakları, edilmemiş kavgaları, susup geçilecek akşamları…
Bazen kalabalığın içinde bir kahkaha duyuyorum, dönüp bakıyorum. O değil. Ama içimde küçücük bir şey yine de ayağa kalkıyor. Çünkü bazı duygular insanın içinden tamamen çıkmıyor; sadece saklanıyor. Eski bir ceketin cebinde unutulmuş sinema bileti gibi… Yıllar geçse de atmaya kıyamıyorsun.
Gece olunca daha çok geliyor aklıma. Şehir yavaşlayınca insanın iç sesi yükseliyor çünkü. Herkes evine çekildiğinde benim içimde başka bir sokak açılıyor. Lambaları sönmeyen, sabaha kadar aynı düşüncenin dolaştığı bir sokak… Orada hep o var. Bana hiç ait olmamış biri gibi değil de, yanlış zamanda kaybedilmiş biri gibi.
Belki de en çok buna kırgınım.
Yanlış zamana.
Yanlış cesaretlere.
Eksik kalan cümlelere.
Çünkü bazı insanlar hayatına girmez; içine yerleşir. Ve ne kadar “olmaz” desen de içindeki küçük bir çocuk camdan dışarı bakmaya devam eder. Belki bugün gelir diye. Belki bir gün her şey değişir diye.
İnsan büyüdükçe umut etmeyi bırakır sanıyordum ben. Meğer sadece umut ediş şekli değişiyormuş. Eskiden yüksek sesle beklerdim. Şimdi sessizce bekliyorum. Kimse duymadan. Kimse anlamadan.
Ve galiba bazı hikayeler tam da bu yüzden unutulmuyor.
Yaşandığı için değil…
Hiç yaşanamadığı için.