Dönüştüm olmaktan korktuğum insana.
Uzaklaştım insanın her türlüsünden, düştüm o dipsiz denilen tüm kuyulara.
Bir abim demişti ki:
"Başkaları için yaşamayı bırakmalısın. Bak etrafına; kim senin için yaşıyor veya kim senin için çabalıyor?"
Çabalarım hep tek taraflı oldu. Düştüğümde ayağa hep tek başıma kalktım. Canım yandığında yaramı tek başıma sardım. Ezildim hayatın ağırlığının altında. Gözlerimden yaşlar süzülmedi belki ama kalemimde mürekkebim bitti bazen; yazacak söz, kuracak cümle bulamadım çoğu zaman.
Anlatamadım kimseye yaşadığım fırtınaları.
Bahsedemedim onca acıya rağmen hâlâ savaştığımdan.
Söyleyemedim kimseye, ben ölüyorum diye.
Bağıramadım bazen nefesimin kesilmesinden.
Sessizliğiyle bağırıyor bazen insan;
İçinde yatan o derin acıların sessiz ve tiz çığlığıyla...
Duyan olmuyor, gören olmuyor. Bağırıyor, çağırıyorsun ama kimse duymuyor bazen seni.
Soramıyor bazen neden bu durumda olduğunu.
Anlatamıyor kimseye derdini.
Sızlanıyor kendi kendine bir köşede,
İçinde kalan birkaç damla hayalle.
Dostları oluyor bazen insanın.
Derdine ortak oluyorlar bazen.
Sevgiyi, saygıyı tekrardan hatırlıyor.
Ölüme biraz daha yaklaşıyor sanki.
Bir çığ oluyor bazen;
Önüne ne gelirse gelsin yıkıp geçen bir çığ.
Duygularını sarıp sarmalayan bir bağ misali bağlıyor insanı o duygulara.
Elinde kalan son duygularıyla çırpınıyor insan.