İnsanın hayatının merkezinde bir insan değil de bir boşluk oturunca, günler daha uzun sürüyor sanki. Sabahlar daha sessiz, geceler daha kalabalık oluyor. Çünkü yalnızlık dediğimiz şey etrafta kimsenin olmaması değil; anlatacak çok şeyin olup da anlatmaya değer bulduğun seslerin azalması aslında.
Bir zamanlar hayatının büyük bölümünü başkalarının yükünü hafifletmeye harcamışsan, kendi yükünün ağırlığıyla ilk kez baş başa kaldığında şaşırıyorsun. Çünkü yıllarca başkalarına yetişen insan, bir gün kendine yetişemediğini fark ediyor;
İnsan kırılmıyor belki. Daha çok eksiliyor. Her giden biraz yer açıyor içinde. Sonra o boşluklara hayallerini koyuyorsun, hedeflerini koyuyorsun, yarım kalmış cümlelerini koyuyorsun ama bazı geceler onların da sesi yetmiyor. Çünkü insan bazen başarıya değil, tanıklığa ihtiyaç duyuyor. Varlığına şahit olacak bir kalbe...
Hayat değişiyor sonra. Herkes kendi telaşına, kendi yuvasına, kendi hikâyesine çekiliyor. Kimse kötü olduğu için değil. Sadece herkes kendi yangınını söndürmeye çalışıyor. Ama yıllarca başkalarını öncelik bilmiş bir insan için bunu kabullenmek kolay olmuyor. Çünkü verdiği değerin geri dönmesini beklediğinden değil; bir gün dönüp baktığında aynı özeni gösterecek birkaç kişinin kalacağını düşünmüş oluyor.
Ve galiba insanı en çok yoran şey yalnızlık değil. Yalnızlığa alışmış olmak. Çünkü alışılan her şey gibi o da zamanla evin bir odasına dönüşüyor. Çıkabiliyorsun belki ama hep dönüp aynı kapıyı açarken buluyorsun kendini.
Yine de içimde küçük bir inat var. Hayatın bütün kapıları kapanmış gibi görünse de bir gün hiç hesapta olmayan bir sokaktan yeni bir hikâyenin çıkabileceğine dair.
İnsanı ayakta tutan şey bazen mutluluk değil; henüz yaşanmamış ihtimallere duyduğu sessiz sadakattir. Ve belki de bütün mesele, o ihtimaller gelene kadar kendi yanında kalabilmektir.