Canım acıyor akşam üzeri bir manzara kenarında, eve dönüş yolunda, sabaha karşı beşte...
Canımı acıtıyor geçmişin bugüne yansıması. Bugünün yokluğu, yarının umutsuzluğu, hatıralar, anılamayacak olan anılar hepsi canımı acıtıyor. Canım acıyor ve ne zaman unutacağım diye değil ne zaman alışırım diye bekliyorum. İnsan, insanlara değil de kendi eksiklerine yenilir. Acı görünmüyor diye acı yok olmuyor. Her eksiklik kendine bir parça daha uzaklaştırır insanı ben kendime yabancı kaldım.