Kimsin sen? Bu dünyaya niçin geldin?Gitmek için mi geldin buraya,yoksa kalmak için mi?Yoksa sadece bir başkasının kurguladığı hikâyede figüran,kendi hayatının sahnesinde ise sadece sessiz bir seyirci mi olacaktın?Söyle, hangi ara bu denli yabancılaştın bastığın toprağa, soluduğun havaya?
Ne için yaşıyorsun? Bir gün her şeyin daha iyi olacağına dair o can çekişen, zayıf umut için mi; yoksa geçmişin enkazı altında bir mucizenin seni bulmasını beklemek için mi? İçindeki o bitmek bilmeyen boşluğu neyle doldurmaya çalışırsan çalış, hep bir şeyler eksik kalıyor. Sanki yanlış bir zamanda, yanlış bir durakta inmişsin ve o eve dönen treni bir daha asla bulamayacakmışsın gibi bir his…
Gitmek için mi geldin? Eğer öyleyse, neden her gidiş arkasında bu kadar ağır bir enkaz bırakıyor?Neden kalbimiz, varmak istediğimiz yolların ağırlığı altında eziliyor?Kalmaksa niyetin, neden hiçbir yere kök salamıyorsun? Neden oturduğun sandalyede,yürüdüğün sokakta,hatta sığındığın o kollarda bile bir misafir gibi eğreti duruyorsun?
Aslında sorun ne gitmekte ne de kalmakta;sorun,yolda olmayı unutmuş olmamızda.Belki de biz bu dünyaya,aslında hiçbir yere ait olmadığımızı,sadece birer emanetçi olduğumuzu hatırlamak için geldik. Gitmek sadece bir başlangıç, kalmaksa acı bir yanılsama...Ölüm, hayatın bizi eve çağıran son istasyonudur;o gün gelene dek yaşadığımız her şey,aslında sadece o trenden dışarıyı seyretme çabasıdır. Kök salamadığımız bu dünyada, sadece "olduğumuz" için değil, "geçtiğimiz" için varız.Şimdi sor kendine:Bir enkaz mı bırakacaksın ardında,yoksa sadece bir iz mi?