Bazı filmler bittiğinde perde kapanır. Bazıları ise insanın içinde yaşamaya devam eder. Çünkü anlatılan hikaye aslında iki insanın değil, insanın kendi vicdanının hikayesidir. Selvi Boylum Al Yazmalımı her izlediğimde aynı filmi izlemiyorum. Çünkü değişen film değil, benim. İnsan yaşadıkça, kırıldıkça, eksildikçe bazı cümlelerin anlamı da değişiyor. Belki de filmin anlattığı en büyük şey, insanın kalbiyle hayat arasında verdiği o en zor karar.
Eskiden Asya’nın kalbinin peşinden gitmesini isterdim. Askın her şeyin üstesinden gelebileceğine inanırdım. Sevmek varsa gerisi bir şekilde tamamlanır sanırdım. Belki de gençlik böyle bir şeydi; duyguların sesini, hayatın gerçeklerinden daha çok duymak. Ama zaman insana sadece sevmenin yetmediğini de öğretiyor. Çünkü hayat, güzel sözlerden çok emek isteyen bir yol. Hatıraları sevmeyi ama geleceği onlara emanet etmemeyi de zamanla öğreniyor insan. En önemlisi de hayatın sadece hatıralarla yaşanmadığını… Bugün dönüp baktığımda görüyorum ki sevgi de insan gibi değişiyor, olgunlaşıyor. Bir zamanlar uğruna savaşılması gerektiğini düşündüğüm şeyin aslında sadece ask olduğunu fark ediyorum. Oysa gerçek sevgi, tek başına verilen bir mücadele değilmiş. Emek varsa, iki insanın da aynı yolda yürümeye niyeti varmış. Bazen en büyük yanılgımız, sevmeyi yeterli sanmak oluyor. Oysa bir ilişkiyi ayakta tutan sadece özlemek ya da güzel anılar biriktirmek değil; birbirini anlamaya çalışmak, eksik kaldığında tamamlamak ve aynı emeği karşılıklı verebilmekmiş. Çünkü tek kişinin çabası bir yere kadar yol alıyor. Belki de bu yüzden filmin sonunda aklımda kalan tek cümle “Sevgi emektir.” olmuyor. Asıl kalan, emeğin tek taraflı olduğunda sevgiyi ayakta tutmaya yetmediği gerçeği oluyor. Sevgi, ancak iki insan da aynı özeni gösterdiğinde büyüyor. Aksi halde, en büyük aşk bile zamanla güzel bir hatıraya dönüşüyor.
Her izleyişimde biraz daha anlıyorum ki bazı filmler bize bir hikaye anlatmıyor; bizi, bize anlatıyor.