Bu satırları sizlere yazarken artık otuz sekiz yaşımdan bildiriyorum değerli uzaktan yakın arkadaşlarım..
Sonsuza dek sürecekmiş gibi başlayan arkadaşlıklar, aşklar, dostluklar, işler her şey biter. "Her şeyi birlikte hallederiz." gün gelir yerini sessizliğe bırakır. Bir zamanlar adını her cümlenin sonuna eklediğiniz insanlar, bir gün hatırladığınızda bile yabancı gelirler. Hayatın en garip tarafı da budur zaten; en çok kalacağına inandıklarımız, bazen en erken gidenler olur. "Bir daha kimsenin gözlerinin içine böyle bakmayacağım." diye kurulan cümleler de zamanla hükmünü yitirir. Çünkü insan, en büyük yeminlerini bile geleceği bilmeden eder. O an hissettiği acının sonsuza kadar süreceğini sanır. Kimini eksiltir, kimini dönüştürür, kimini de bambaşka bir yola taşır. Aslında bütün o "olmaz"ların içinde yeni bir var oluş saklıdır. İnsan, en çok kendi koyduğu kesinliklere meydan okur.
Dün imkânsız dediğine bugün alışabilir.
Bir zamanlar affedemem dediğini affedebilir.
Kapısını bir daha açmam dediği duygulara yeniden yer verebilir.
Ve bunun adı asla zayıflık değildir.
Belki de insan olmanın en doğal tarafı, değişebilme cesaretidir. Çünkü hayat, hiçbirimizi başladığımız yerde bırakmıyor. Her vedanın ardından başka bir tanışma, her hayal kırıklığının ardından başka bir umut, her yalnızlığın içinde de kendimizle yeniden tanışabileceğimiz uzun bir yol bırakıyor. Belki bu yüzden kesin cümleler kurdukça hayat sessizce gülümsüyor. Sonra da kendi doğrularını usulca önümüze koyuyor. Belki de "asla" dediğimiz her şeyi bir gün yaşamamızın sebebi budur. Ve belki büyümek; verdiğimiz sözlerin arkasında inatla durmak değil, değişen kalbimizi inkar etmeden yaşayabilmektir.
Bu yüzden artık "asla" demiyorum. Çünkü biliyorum; insanın en büyük yanılgısı geleceği bildiğini sanmasıdır. Hayat ise her defasında aynı şeyi fısıldıyor bana uzaktan yakın arkadaşım. Hiçbir duygu sonsuza kadar aynı kalmaz.
Ama her duygu, insana kendinden yeni bir parça bırakır.
Sevgilerimle, BenReha sadece Reha...