Bugün içimde garip bir sakinlik var. Her şey yoluna girdiğinden değil, artık her şeyin hemen yoluna girmesi gerektiğini düşünmediğimden. Bir süredir hayatı sürekli düzeltmeye çalışıyordum, olmayanı oldurmaya, gideni durdurmaya, geçmişte kalan şeyleri yeniden anlamlandırmaya çalışıyordum. Yoruldum, sonra bir yerde durup şunu dedim, bırak biraz da hayat kendi kendine aksın.
Her şeyi bilmek zorunda değilim. Nereye gideceğimi, ne zaman ne olacağını, kimlerin hayatımda kalacağını bilmiyorum. Ama eskisi kadar da korkutmuyor beni bu belirsizlik, çünkü artık her şeyin cevabını bugün bulmak zorunda olmadığımı biliyorum. Bazı şeyler olduğu yerde kalsın, bazı insanlar geçmişte güzel bir hatıra olarak dursun, bazı hayaller gerçekleşmesin, bazı yollar yarıda bitsin. Her yarım kalan şeyin peşinden koşmak gerekmiyormuş.
Ben artık biraz kendime dönmek istiyorum. Güzel bir kahve içmek, uzun bir yürüyüş yapmak, sevdiğim insanlarla gülmek, sabah uyandığımda içimin daralmadığı günlere alışmak istiyorum. Hayatı yeniden büyük anlamlarla doldurmaya çalışmadan, küçük şeylerden mutlu olmayı öğrenmek istiyorum. Çünkü galiba hayat dediğimiz şey her zaman büyük kararlar ve büyük başlangıçlardan ibaret değil. Bazen sadece bir sabah uyanıp bugün biraz daha iyiyim diyebilmek bile yeterli. Ben bugün biraz daha iyiyim, her şey mükemmel değil, ben de değilim ama artık bunun böyle olmasına kızmıyorum. Biraz yoruldum, biraz büyüdüm, biraz değiştim ve sanırım artık kendime karşı daha yumuşağım. Gerisini de zaman halletsin, ben bugünlük sadece nefes alacağım.