Kendini hiç bir odanın sessizliğinde kaybettin mi?
Kapıyı kapatıp herkes sustuğunda, insanın kendi sesi ne kadar da gürültülü oluyor. Dışarıda bıraktığın bütün kalabalıklar, içeride yeniden kuruluyor. Kimler geldi, kimler geçti aklından… Söylenmemiş cümleler, yarım kalmış vedalar, bir daha dönmeyeceğini bildiğin halde yolunu gözlediğin insanlar…
Belki de en çok kendini düşündün.
Kendine ne zaman uzaklaştığını hatırlamaya çalıştın. Başkalarını kırmamak için kaç kez kendini susturduğunu, herkes iyi olsun diye kendi içindeki kırgınlığı kaç kez görmezden geldiğini düşündün. Sonra aynaya baktın ve uzun zamandır görmediğin birini gördün karşında.
Kendinden özür diledin.
“Bunca zaman seni neden hep en sona bıraktım?” dedin belki. “Sen yorulurken neden herkesi memnun etmeye çalıştım?” “Beni en çok sen severken, neden sana en acımasız sözleri söyledim?”
İnsan bazen başkalarına değil, kendisine geç kalıyor.
Bir odanın sessizliği de bunu öğretiyor insana. Yalnızlık, aslında kimsenin olmaması değil; herkes gittikten sonra kendinle baş başa kalabilmek. Çünkü insan kalabalıkların içinde kendinden kaçabiliyor. Bir sohbetin, bir telefonun, bir gülüşün arkasına saklanabiliyor. Ama gece olup da odanın ışığı söndüğünde, kaçacak yer kalmıyor.
O zaman geçmiş oturuyor karşına.
Birinin yüzü geliyor aklına. Sonra başka biri… Unuttuğunu sandığın bir ses, yıllardır duymadığın bir cümle, bir zamanlar çok şey ifade eden küçücük bir bakış…
Kimler geldi, kimler geçti.
Bazıları hayatımıza kalmak için değil, bizden bir şey götürmek için uğruyor. Bazıları ise bizden bir parça alıp giderken, geride bize kendimizi bırakıyor.
Belki de büyümek tam olarak budur.
Gidenlerin ardından kapıya bakmayı bırakıp, içeride kalan kendine dönmek.
Çünkü bazı geceler insanın ihtiyacı olan şey birinin geri dönmesi değildir. Kendi içinden çıkıp yeniden kendine dönmesidir.
Ve belki bir gün, o odada yine yalnız kalırsın.
Ama bu kez yalnızlık ağır gelmez.
Aynaya bakarsın ve kendine sessizce şöyle dersin:
“Geç kaldım… Ama artık buradayım.”