Unutmak... Unutmak eylemi her koşulda geçerli değil kendimce. Unutmak yok, hatırlamamak var. Anılar, acılar, aşklar ve ızdıraplar; tüm bunlar unutulmaz ama dönüştürülür.
Güzel olan şeylere biraz daha ekler ve rafa kaldırırız. Bir sonraki düşüşümüze saklarız.
Sakladığımız her bir gülüş, aslında biraz saadetimizden çalar. Kaldırdığımız raflarda tozlanır. Bir zamanlar taze olan gülüşümüz, yerini acıklı bir gülümsemeye bırakır.
Göz yaşlarımızı da saklarız, belki unutmaya çalışır bazense üstünü örteriz. Ama unutmak diye bir şey yok bence, hatırlamamak var. Adapte oluyor belki de alışmıyoruz. Sadece artık tepki veremiyoruz. Daha az acıttığı için değil. Kırılacak bir yerimiz kalmadığı içindir belki.
Kırık bir vazo gibiyiz her birimiz. Birisi bizi yapıştırma vaadiyle elinde tutuyor ve bir anda yere bırakıyor. Sonra defalarca kez aynı şeyi yaşıyoruz. Toza dönüşene dek. Ve en son bir de hayatın o acımasız rüzgârına dayanamayıp dört bir yana savruluyoruz.