Bitti dediğim her an hayatımda yeni bir savaş başlatıyorum. Kendime yeni bir açıklık yaratıp yeniden bir yol bulmaya çalışıyorum. Bazen bunu neden yaptığımı ben de bilmiyorum. Belki inat ediyorum, belki kendime verdiğim sözlerden dönemiyorum, belki de bütün mesele sadece biraz daha nefes alabilmek kim bilir. Ama ne olursa olsun pes etmedim hiç, etmeyeceğim de. Çünkü ben ne zaman önümde kapalı bir kapı görsem, o kapının önünde oturup beklemek yerine duvarın bir yerinden kendime başka bir çıkış aradım. Bazen yol dikenliydi, bazen ayaklarım kanadı, bazen arkamdan gelen sesler önüme bakmama bile izin vermedi. Yine de yürüdüm. Yorulduğumda durdum ama vazgeçmedim.
Kimi zaman kendi kendime dönüp yeter artık dedim, buraya kadar. Sonra içimde bir yerden başka bir ses yükseldi. Hayır, daha bitmedi. Belki de benim bütün meselem bu. Herkesin bitti sandığı yerde içimde yeniden bir şeylerin başlaması. Küllerin arasında küçücük bir ateş kalır ya bazen, üstüne ne kadar toprak atarsan at tamamen sönmez. Ben de öyleyim galiba. Bazen kendimi tükenmiş sanıyorum ama içimde hala yürümek isteyen bir taraf buluyorum.
Ve bir gün bütün savaş meydanı sessizleşirse, üzerime çöken toz dumanın içinden hiçbir yol görünmezse ve bütün oklar bana dönerse yine geri çekilmeyeceğim. Bırakın dönsün bütün oklar bana. Bırakın üzerime gelsin ne varsa. Çünkü ben bu hayatta yaralanmamayı değil, yaralandığım yerden yeniden ayağa kalkmayı öğrendim. Belki düşeceğim, belki yorulacağım, belki bazı geceler kendime bile yabancılaşacağım. Ama sabah olduğunda yine kalkacağım. Çünkü benim için savaş, karşımdakini yenmekten ibaret değil. Bazen insanın kendi içindeki korkuya, yorgunluğa ve vazgeçme isteğine karşı verdiği savaştır asıl mesele.
Ben daha bitmedim. Yolun sonunda ne var bilmiyorum, önümde kaç savaş kaldığını da bilmiyorum. Bildiğim tek şey var; nefes aldığım sürece önümde bir yol, o yolun üzerinde de atacak bir adım daha var. Ve hayat karşıma ne çıkarırsa çıkarsın, son ok üzerime düşmeden ben bu meydandan çekilmeyeceğim. Çünkü benim yenilgim düşmek değil, bir daha ayağa kalkmamaktır. Ben ise düşsem de kalkacağım. Ne kadar yara alırsam alayım, bu hikayenin son cümlesini hayat değil, ben yazacağım.