Belki vedada en çok zorlandığım şehir İstanbul’dur.
Büyüklüğünü ve ihtişamını anlatmak için bazen kelimeler yetmez. Çünkü İstanbul’un her rüzgarında tonlarca duygu taşınır. Dinlediğin şarkıların bile melankolisi burada değişir, daha başka çalar, daha başka dokunur insana. Bir şarkıyı daha önce yüzlerce kez dinlemiş olsan bile İstanbul’da dinlediğinde başka bir anlam bulursun. Çünkü bu şehir, duyguların en uç noktasına dokunmayı bilir.
Ben İstanbul’da her zaman özlem duydum. Hatta bazen İstanbul’un içindeyken bile İstanbul’a hasret kaldım. Sokaklarında yürürken bile başka bir sokağını, başka bir akşamını, başka bir sesini özledim. Belki de İstanbul’un en garip tarafı buydu. İçindeyken bile insana kendisini özletebilen bir şehir olması.
Vefayı da kahpeliği de dostluğu da düşmanlığı da aynı anda yaşatan şehrin adıdır İstanbul. Bir köşesinde insana dünyanın en güzel hatırasını bırakırken, başka bir köşesinde en ağır vedayı yaşatabilir. Kimi için kalbinin baş köşesidir, kimi için başının belası. Kimi burada kendini bulur, kimi burada kendinden kaybolur.
Ama bütün bu çelişkilerin ortasında İstanbul’u İstanbul yapan bir şey vardır.
Vazgeçmenin de terk etmenin de imkansız olduğu bir şehir olması.
Çünkü İstanbul’dan giden, aslında hiçbir zaman tamamen gidemez. Bir sokağı kalır aklında, bir vapur sesi takılır kulağına, bir gece yarısı rüzgarı gelir aklına. Bir şarkı çalar ve hiç beklemediğin anda yeniden İstanbul’a dönersin.
Belki de bu yüzden vedası bu kadar ağırdır.
Çünkü bazı şehirlerden ayrılırsın.
İstanbul’dan ise sadece uzaklaşırsın.