Biliyorum, hiçbir zaman aynı pencereden bakamayacaksın bana.
Aynı manzarayı görsek bile başka şeyler düşüneceğiz içimizden. Senin için sıradan olan bir bakış, benim içimde günlerce yankılanacak belki. Sen geçip gideceksin, ben olduğum yerde kalıp o anı defalarca yaşayacağım. Biliyorum, aynı duyguda bulunmayacağız. Ben sustukça içimde büyüteceğim seni; sen sustukça aramızdaki mesafe biraz daha çoğalacak. Belki sen hiçbir şey olmadığını düşüneceksin, ben ise olmayan bir şeyin içinde kendime koca bir dünya kuracağım.
Ve en kötüsü, sana kızamayacağım. Çünkü insan, karşılık vermedi diye sevdiğine kızamıyor. Kalbinin kapısını açmadı diye onu suçlayamıyor. Senin bana bakmadığın yerden ben seni sevmeye devam ederken, bunun hesabını senden değil, kendimden soracağım. Belki de benim bütün yanılgım buydu; aynı şeyi hissetmediğimiz hâlde, bir gün hissedersin diye beklemek.
Oysa bazı insanlar hayatımıza birlikte yürümek için değil, içimizde bir yol bırakmak için giriyor. Sen de bende öyle bir yer bıraktın. Ne tamamen gidebiliyorum oradan ne de orada kalabiliyorum. Biliyorum, bir gün benim sustuğumu fark etmeyeceksin.
Benim içimde kopan fırtınaların, senin hayatında küçük bir rüzgâr bile olmadığını anlayacağım.
Yine de seni sevmemin en acı tarafı bu olmayacak.
Asıl acısı, seni sevmenin bende ne kadar gerçek olduğunu bilip, senin için bunun hiçbir zaman aynı gerçek olmayacağını kabul etmek olacak. Ben sana aynı pencereden bakmayı teklif etmedim aslında. Sadece bir gün, benim baktığım yerden kendine bakmanı istedim.
Belki o zaman anlardın;
ben sana bakarken yalnızca seni değil, olabilme ihtimalimizi de seviyordum.