İyi değilim. Bunu artık kendime bile saklamaya çalışmıyorum. Bir süredir içimde tarif etmekte zorlandığım bir yorgunluk var, sadece bedenimin değil, insanlara karşı olan sabrımın, beklentilerimin, anlatma isteğimin de yorulduğunu hissediyorum. Kırgınım mesela, ama kime ve neye kırıldığımı bazen ben bile ayıramıyorum. Bir şeyler üst üste geliyor, sonra küçücük bir şey oluyor ve bütün o birikmişlik kendini belli ediyor. Belki dışarıdan bakınca önemsiz görünen şeyler bunlar, ama insan zaten içten içe yorulmuşsa en küçük şey bile dokunuyor.
Son zamanlarda kendimi fazlasıyla yok sayılmış hissediyorum. Sanki ben insanların hayatında gerektiğinde hatırlanan, gerektiğinde dinlenen ama yokluğu pek fark edilmeyen biriyim. Birinin yanında kendimi açtığım, sığınacak bir yer gibi gördüğüm insanlara karşı bile bazen kendimi fazlalık gibi hissediyorum. Bunu kabullenmek zoruma gidiyor. Çünkü ben insanlara değer verirken bunu hesaplayarak yapmadım hiç. Yanlarında oldum, dertlerini dinledim, ihtiyaçları olduğunda elimden geldiğince yetişmeye çalıştım. Karşılığında büyük şeyler de beklemedim zaten. Sadece bazen benim de akla gelmemi istedim. Benim de aranmak, sorulmak, gerçekten görülmek istediğimi hatırlamalarını istedim.
Belki en acısı da insanın bütün bunları yaşarken yine kendini suçlaması. Acaba fazla mı anlam yüklüyorum, acaba fazla mı bekliyorum, acaba sorun bende mi diye düşünmekten yoruldum. Her seferinde kendime biraz daha kızdım, biraz daha sustum. Sonra sustukça insanlar benim iyi olduğumu sandı. Güçlü durdukça hiçbir şeye ihtiyacım yokmuş gibi görüldüm. Halbuki insanın güçlü görünmesi, yorulmadığı anlamına gelmiyor. Bazen en çok gülen insanın içinde ne kadar büyük bir sessizlik olduğunu kimse bilmiyor.
Ben de yoruldum artık. Sürekli kendi kendimi toparlamaktan, düştüğüm yerden kimseye el uzatmadan kalkmaya çalışmaktan yoruldum. Kendime sürekli yalnız başına ayakta kaldın, yine kalırsın demekten de yoruldum. Çünkü bazen insan yalnız kalabildiği için değil, yalnız bırakıldığı için güçlü görünür. Ben artık güçlü görünmek istemiyorum. Biraz anlaşılmak, biraz önemsenmek, biraz da birilerinin hayatında gerçekten bir yerim olduğunu hissetmek istiyorum.
Yine de tamamen vazgeçmiş değilim. İçimde hâlâ bir şeyler için savaşan taraf var. Kırgınlığımın altında hâlâ bir umut, yorgunluğumun içinde hâlâ devam etme isteği var. Sadece eskisi kadar kolay inanamıyorum insanlara. Eskisi kadar kolay açamıyorum kendimi. Çünkü insan kendini birine sığınak gibi açıp da sonunda kendi yalnızlığıyla baş başa kaldığında, bir sonraki sefer kapısını biraz daha zor açıyor.
Şimdilik nasılım dersen, kırgınım, yorgunum ve biraz da kendimi geri çekmiş durumdayım. Kimseye kızıp dünyayı karşıma alacak kadar öfkeli değilim, ama hiçbir şey olmamış gibi davranacak kadar da iyi değilim. İçimde hâlâ anlatmak istediğim çok şey var, sadece artık kime anlatacağımı bilmiyorum. Belki de en çok buna yoruldum.