Bu gece 2 kişi oturuyoruz masaya nasıl olsa çoğalırız çok geçmeden. Bu gece kırmızı ağırlıklı olsun masada kırımızı bir şarap, kırmızı bir mum, kırmızı ışık hatta gökyüzü bile kırmızı olsun... herşey kırmızı olsun...
Merhaba benim en yakın aynı zamanda en uzak ama en çok tanıdık ve en yabancı arkadaşım, kendim. Ben kendime yetişemiyorum sen nasılsın? Yolunda mı herşey?
Ben kendime uzun zamandır yetişemiyorum, yola koyamıyorum kendimi.
Bazen gökyüzünde yıldızlara yakınım bazen ise bir ağacın kökününde birikmiş toprağın kokusunu içime çekiyorum.
Dünyayı avuclayıp sarılacak kadar güçlüyüm ama bazen kendi içimde kayboluyorum. Kendime yabancı kalıp bulamıyorum kendimi.
Bu sabah çok mutlu uyandım biliyor musun?
Sanki hayat yeniden doğmuş gibi birşeyler yeniden başlamış gibi. Konuştum, güldüm, eğlendim.
Sonra bişeyler oldu. Anlayamadım, ışıklar birer birer söndü içimde. Anlayamadım, ne oldu bana? Ben mutluydum az önce.
Bu sabah geleceği değiştirebileceğime inanıyordum en azından kendimi değiştirebilirim diyordum. Şuan geçmişin altında eziliyorum, geleceği bulamıyorum anı yakalayamıyorum. Kendimi bulamıyorum.
Geçmişte hangi gündeyim çıkamıyorum, sen biliyor musun, neden böyle oldu?
Kendimi tanıyamadım yine...
İnsanlar ah bu insanlar, dostlar, arkadaşlar...
Sadece gördükleri kadar biliyorlar, anlamak istemiyorlar..
Gülüyorsam iyiyim sanıyorlar, susuyorsam soğudum. Geliyorsam özledim, gidiyordam sıkıldım... Hep karşılarına çıktığım halimle yargılıyorlar. Ben kendime bile aynı insan olarak kalamazken.
Beynimin içi geleceğe koşarken kalbim geçmişte bir yerlerde duruyor. Ruhum daralırken bedenim bugüne yetişiyor...
İçimde binbir farklı düşünce birbiriyle kavga halinde.
Yaşadığım günde miyim yoksa geçmişte mi veya gelecekte mi çözemiyorum...
Ben kayboluyorum bugünlerde, kendimden uzaklaşıyorum.. Bedenim yemeği kaldırmıyor, ruhum aç kalmak istemiyor...
Kendime yer bulamıyorum bir yerlerde..
Heryerde biraz yabancıyım en çok kendimde yabancıyım kendime..
Merhaba kendim... hangi bensin?