Son on gündür neler yaşadım, neler düşündüm, neleri kendi içimde susturdum bilmiyorum. En son ne zaman oturup içimden geldiği gibi bir şeyler yazdığımı bile unutmuşum. Oysa anlatacak şeyim olmadığından değil, aksine bazen insanın içinde o kadar çok şey birikiyor ki hangisinden başlayacağını bilemiyor. Sonra hepsini bir kenara bırakıyor, düşünmemeye çalışıyor, üstünü örtüyor ve hayatına devam ediyormuş gibi yapıyor. Ben de biraz öyleyim galiba.
Eskiden olsa günlerce düşünürdüm bazı şeyleri. Neden böyle oldu, neden böyle hissettim, nerede yanlış yaptım, neyi eksik bıraktım diye kendimi yiyip bitirirdim. Şimdi dönüp bakmak bile istemiyorum. Bazı şeylerin adını duymak, bazı şeyleri hatırlamak bile içimi daraltıyor. İnsan bazen bir şeyden soğumuyor sadece, o şeyin kendisinden, hissettirdiklerinden, içinde bıraktığı bütün o ağırlıktan tiksiniyor. Sonra da kendine kızıyor, bunca şeyin içinde neden hala yoruluyorum diye. Halbuki insanın her şeyi anlaması, herkesi anlamaya çalışması, her şeye bir sebep bulması gerekmiyor.
Galiba artık hiçbir şeyin peşinden koşmak istemiyorum. Ne bir şeyleri düzeltmek ne bir şeyleri oldurmaya çalışmak ne de içimde kalanları birilerine anlatmak. Herkes kendi yoluna, herkes kendi hayatına. Ben de kendime yetişmeye çalışayım biraz. Çünkü dönüp kendime baktığımda görüyorum ki başkalarını düşünmekten, bazı şeyleri kafamda büyütmekten, kendimle mücadele etmekten kendime bile doğru düzgün yer bırakmamışım. Bir şeyleri umursamayı bırakmak istiyorum artık. Her şeyin bende bir karşılığı olsun istemiyorum, her yaşanan içimde bir yere dokunsun, her insan benden bir şeyler götürsün istemiyorum.
Ama işte insan kendine ne söylerse söylesin, bazı şeyler öylece geçip gitmiyor. Bazen hiçbir şeyi umursamadığını düşünürken küçücük bir şey gelip bütün huzurunu bozuyor. Bazen bitti diyorsun, sonra içinde hala bitmemiş bir şeyler olduğunu görüyorsun. Bazen de ne hissettiğini bile anlamıyorsun, sadece uzaklaşmak istiyorsun. Açıklama yapmadan, hesap vermeden, kimseye kendini anlatmak zorunda kalmadan. Biraz sessizlik, biraz mesafe, biraz da kendi başına kalmak istiyorsun.
Bilmiyorum, belki de sadece çok yoruldum. Belki uzun zamandır kendime bile itiraf edemediğim şeyler var içimde. Ama bildiğim bir şey varsa o da artık eskisi gibi uğraşmak istemediğim. Her şeyin bir anlamı olmak zorunda değil, herkesin hayatımda bir yeri olmak zorunda değil, hissettiğim her şeyin de sonuna kadar arkasından gitmek zorunda değilim. Bazı şeyler içimde kalsın, bazı şeyler cevapsız kalsın, bazı şeyler de olduğu yerde bitsin. İlk defa her şeyi çözmek yerine kendi haline bırakmak istiyorum.
Şimdilik ne olacaksa olsun. Gerçekten bilmiyorum. Sadece biraz olsun kafamın susmasını, içimin rahat etmesini ve kendimle uğraşmaktan yorulmadığım bir günün sabahına uyanmayı istiyorum. Gerisi de bir şekilde olur herhalde.