İnsan, hayatın bir yerinde zamanın geçmesiyle bir yere varmanın aynı şey olmadığını anlıyor...
Günler birbirini kovalıyor, mevsimler değişiyor, insanlar geliyor, insanlar gidiyor. Her şey kendi akışında ilerliyor da insan bütün bu hareketin ortasında olduğu yerde kalıyor.
Ne istediğini bilmediğinden değil tam aksine istediğini bilmenin, ona ulaşmaya artık gücünün yetmediğini, yetemeyeceğini öğrendiğinden...
Hayat, insana her zaman cevaplarını vermiyor. Bazen yıllarca beklediği şeyin neden gerçekleşmediğini açıklamıyor, bazen de hiç beklemediği bir anda küçücük bir ihtimal çıkarıyor karşısına. İnsan bütün bunların arasında zamanı anlamaya, geçmişiyle hesaplaşmaya, geleceğine yetişmeye çalışırken bugünü farkına bile varmadan tüketiyor...
Belki de insanı en çok yoran şey karanlıkta kalmak değil, ne zaman aydınlanacağını bilmeden yaşamaya çalışmak. Yine de bir gün her şeyin yoluna gireceğine inanmak istiyor. Kırgınlıkların hafifleyeceğine, kalbinin yeniden heyecanlanacağına, hayatın henüz yaşanmamış güzel şeyler sakladığına...
Yaş aldıkça umut kelimesinin anlamı da değişiyor...
Eskiden büyük hayaller kurarken şimdi küçücük şeylerin gerçekleşmesini diliyor insan. Bir telefonun içtenlikle çalmasını, birinin gerçekten merak etmesini, uzun zamandır hissetmediği bir heyecanla yeni bir güne uyanmayı...
Belki de güneş dediğimiz şey, bütün dünyayı aydınlatacak kadar büyük olmak zorunda değildir. Bazen bir insanın sesinde, bazen bitmesini istemediğimiz bir sohbette, bazen de onca yaşanmışlığa rağmen güzel şeylerin hâlâ mümkün olduğuna inanabilmekte saklıdır.
Belki de mesele güneşin ne zaman doğacağını bilmek değil, o doğana kadar insanın kendinden vazgeçmemeyi öğrenmesidir. Çünkü bazı sabahlar güneş doğar ama insanın içi aydınlanmaz.
Ama bazı gecelerde her yer karanlıktır da, ilk kez içinde ışığı hisseder...