Birini çok sevdiğinizi ve o kişinin buzdan bir dağ olduğunu düşünün. Üstünüze yıkılmasından korkar mıydınız? Ben korktum. Herkese gizlediği kısmını görüp kendine benzeten, üstüne şiirler yazan bir şaire dönüştüm. Buzları kazıyıp izimi bırakmaya çalıştım. Kazıdığım yerlerin tekrardan buz tutacağını düşünmeden, emeklerimin boşa çıkacağını hesaba katmadan bir yola girdim. İçimdeki şüphenin esiri olmaktansa kendi korkumu yenmeyi tercih ettim. Sonra fark ettim ki her şey yola başlamak için bir adım atmaktan geçiyor. O adımdan sonra insanın içi rahatlatıyor.
Karşınızdakinin vicdanıyla baş başa kaldığınızda neden daha önce bu kadar cesaretli olmadığınızı sorgulamaktan içinizdeki duyguları hissetmeye, dilinizin ucuna gelmiş sözleri tam anlamıyla söylemeye zaman kalmıyor. Fakat tüm bunlara rağmen korkumun esiri olmadığım ve cesaretimi kovmak yerine ona sarılmayı tercih ettiğim için kendimle gurur duyuyorum.
Bugün geriye dönüp baktığımda kendime yaslanıp dik yürüdüğümü görebiliyorum ve bundan sonraki hayatımda yaslanmak için bir dağ aramaktansa kendi kendimin sırtını sıvazlamayı seçiyorum. Tıpkı Buz Dağı gibi. Çünkü o da yaslanacak bir dağ bulamadığından dolayı bu hale geldi ve okyanusun ortasında tek başına kaldı ama hiçbir zaman korkmadı. Onu güçlü kılan özelliğine her zaman sarıldı. İçindeki suskunluğu da sadece kendine benzeyenlere gösterdi.
Suskunluğunuz korkunuzun değil, asaletinizin eseri olsun. Hayatınızın belli yerlerinde buz dağı üzerinize yıkılacak gibi olursa hemen altında ezilip kabullenmek yerine ona sarılmayı tercih edin.