Beynimin içinde kapalı odalar. Birini açsam arka arkaya herşey dökülecek. Sanki üst üste yığılı bir dolap açtığın an yıkılacak. Nerde bıraktım kendimi hangi evde hangi insanda ne zaman öğrendim bu kadar sahte gülmeyi sahte neşeyi. Sahi daha çocuktum belkide göz yaşlarımı silip insanlara fark etmiyor gibi davrandığımda. Şimdi ilerliyorum sanıyorum ama sanıyorum…
Ben o odada hâla gözyaşlarını silen bir çocuk. Korkuyorum yalnızlıktan. Seviyorum ama korkuyorum ya yeterince sevilmiyorsam o da bırakırsa diye. Maskeleri çıkarıp kendim olmanın yettiği bir yer bir yer arıyorum sadece. Kafam çok karışık ama kalbim sevebiliyor hâla…