Umut dolu ol arkadaşım, biliyorum, hayat her zaman insanın içinden geçtiği gibi yaşanmıyor. Bazen ne kadar iyi niyetli olursan ol, ne kadar güzel düşünürsen düşün, karşılığında koca bir hayal kırıklığı buluyorsun. Bazen herkese yetişmeye çalışırken kendine geç kalıyor, herkesi anlamaya çalışırken kendini anlatacak birini bulamıyorsun. İçinde binbir türlü şey birikiyor, söylemek istediklerin boğazında düğümleniyor, kimseye belli etmeden kendi içinde verdiğin savaşlarla akşamı ediyor, sabah oluyor, yine hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyorsun. İşte tam da böyle zamanlarda insanın kendine hatırlatması gereken bir şey var arkadaşım, her şeyin kötü gidiyor olması, her şeyin hep kötü gideceği anlamına gelmiyor.
Biliyorum, bazen insanın inanası gelmiyor güzel günlerin geleceğine. Öyle çok yoruluyor, öyle çok kırılıyor ki artık karşısına çıkan güzelliklere bile temkinli yaklaşıyor. Bir şeylere sevinmeye korkuyor mesela, ya yine yarım kalırsa diye, birine güvenmeye çekiniyor, ya yine sırtımdan vurulursam diye. Hatta bir zamanlar uğruna dünyaları karşısına alabileceği şeylere bile eskisi gibi heyecan duyamıyor. İnsan değişiyor arkadaşım, yaşadıklarından bir şeyler eksiliyor, bazı şeylere karşı susmayı öğreniyor, bazı insanları içinde bitiriyor, bazı hayallerini kimseye anlatmadan toprağa gömüyor. Ama ne olur, bütün bunların senden geriye kalan güzellikleri de alıp götürmesine izin verme. Seni bu kadar yoran hayata benzeme, seni kıran insanlar yüzünden kalbini taşlaştırma, birilerinin sana yaşattıkları yüzünden sen de bir başkasının umudunu kırma.
Çünkü bu hayatta her şeyin bir karşılığı olmayabilir. Verdiğin emeğin, gösterdiğin vefanın, gecenin bir yarısı birinin derdini dinlemek için uykundan vazgeçmenin, kimse görmezken birinin yükünü hafifletmeye çalışmanın karşılığını her zaman alamayabilirsin. Bazen en çok yanında durduğun insanlar, en çok ihtiyacın olduğu zaman seni yalnız bırakabilir. Bazen bir ömür sürer sandığın şeyler bir anda biter, bazen de hiç beklemediğin bir insan çıkar karşına ve sana unuttuğun bir duyguyu yeniden hatırlatır. Hayat biraz da böyle bir şey işte arkadaşım, neyin nerede biteceğini, neyin nerede başlayacağını, hangi vedanın seni hangi güzelliğe hazırladığını bilmiyorsun. Bildiğin tek şey, bütün bunların ortasında kendini kaybetmemeye çalışman gerektiği.
Öyle ya, insan dediğin biraz da umuduyla yaşamıyor mu zaten? Sabah gözünü açtığında bugün bir şeylerin değişebileceğine inanmak değil mi bütün mesele? Belki bugün beklediğin haber gelecek, belki aylardır içinden çıkamadığın o mesele çözülecek, belki bir gün hiç ummadığın bir anda dönüp arkana bakacak ve seni gecelerce ağlatan şeylerin artık canını yakmadığını fark edeceksin. Belki de bugün değil, yarın değil, biraz daha zaman geçtikten sonra olacak bütün bunlar. Ama olsun arkadaşım, geç olsun. Yeter ki sen daha yolun başındayken bütün yolların tükendiğine inanma. Yeter ki henüz anlatacak hikayelerin, görecek güzel günlerin, tanıyacak güzel insanların olduğuna dair inancını yitirme.
Ben istiyorum ki sen, bütün yorgunluğuna rağmen içinde bir yerlerde güzel şeylere yer bırak. Herkes gitse de kendine kalmayı öğren, herkes anlamasa da kendini anlatmaktan vazgeçme, hayat seni kaç kere yere düşürürse düşürsün bir gün yeniden ayağa kalkabileceğini unutma. Güçlü olmak zorunda değilsin her zaman, bazen yorul, bazen ağla, bazen hiçbir şey yapmak istemeden otur olduğun yerde. Herkesin önünde dimdik durmak zorunda değilsin, her yaranı saklamak, her acıyı tek başına taşımak zorunda da değilsin. Ama ne olur, bütün bu yorgunluğun içinde kendine düşman olma. Biraz da kendinin yanında dur arkadaşım. Çünkü insan bazen başkalarından beklediği merhameti en çok kendinden esirgiyor.
Ve unutma, karanlık dediğin şey de sonsuz değil. En uzun gecenin bile bir sabahı, en soğuk kışın bile bir baharı var. Bugün dallarından yaprak döken bir ağacın yarın yeniden yeşermesine şaşırmıyoruz da onca şey yaşadıktan sonra bir insanın yeniden mutlu olabileceğine neden inanamıyoruz? Neden kendimize yeni başlangıçlar için bir şans vermiyoruz? Neden geçmişte yaşadığımız kötü şeylerin gelecekte yaşayacağımız güzelliklere de karar vermesine izin veriyoruz? Bırak artık bazı şeyler geride kalsın. Her yarayı yanında taşımak, her kırgınlığın hesabını ömrünün sonuna kadar tutmak zorunda değilsin. Bazı şeyleri affetmeden de geride bırakabilir, bazı insanları özlesen bile onlara dönmeyebilir, bazı hayallerinden vazgeçip kendine bambaşka bir yol çizebilirsin. Hayat, her şeyin istediğin gibi olması değil arkadaşım, bazen olmadığını kabullenip yine de yaşamaya devam edebilmektir.
Belki bugün her şey yolunda değil, belki içinde kimseye anlatamadığın bir sürü şey var. Belki yüzüne bakıp iyi olduğunu söyleyenler, geceleri neyle mücadele ettiğini bilmiyor. Belki sen de artık yoruldun aynı şeyleri yaşamaktan, aynı yerlerden kırılmaktan, aynı insanlara kendini anlatmaya çalışmaktan. Ama inan bana, bütün bunlar senin güzel günleri hak etmediğin anlamına gelmiyor. Yaşadıkların seni eksiltmiş olabilir ama bundan sonra yaşayacaklarının da seni eksilteceğini kim söyledi? Belki de bir gün, bugün içini acıtan bütün bu şeylerin arasından geçip kendine daha yakın, hayata daha farklı bakan biri olarak çıkacaksın. Belki bir sabah uyanacak, uzun zamandır ilk defa göğsündeki ağırlığın hafiflediğini hissedeceksin. Ve o gün anlayacaksın ki insan bazen her şeyini kaybettiğini düşündüğü yerde bile yeniden başlayacak bir şeyler bulabiliyormuş.
O yüzden ne olur, kendinden vazgeçme arkadaşım. Hayatın sana borçlu olduğunu düşündüğün güzellikleri bir gün mutlaka getireceğine dair büyük sözler veremem sana. Ama şunu biliyorum, yaşanmamış günlerin ne getireceğini henüz bilmiyoruz. Henüz gülmediğimiz sabahlar, henüz yolumuzun kesişmediği insanlar, henüz içimizi ısıtmamış hatıralar var. Belki de en güzel günlerimiz, bugün bütün bunları düşünürken aklımızın ucundan bile geçmeyen bir yerde bizi bekliyor. Kim bilir, belki de bir gün dönüp bugünkü halimize bakacak, bunca şeye rağmen nasıl dayanmışız diye kendimize şaşıracağız.
İşte o güne kadar kendine iyi bak. Kalbini koru ama kapılarını tamamen kapatma. İnsanlara güvenmekten korkma ama kendini de kimsenin insafına bırakma. Hayal kurmaktan utanma, yeniden başlamaktan çekinme, mutlu olduğunda bunun da bir gün biteceğini düşünüp sevincini yarıda kesme. Bırak güzel şeyler de başına gelsin. Bırak birileri seni karşılıksız sevsin, birileri sen anlatmadan anlasın, birileri senin de yorulabileceğini fark edip bu defa senin yanında dursun. Ve en önemlisi, sen de bir gün bütün bunları kendine layık gör.
Çünkü bu dünya, bütün kötülüklerine rağmen içinde hala güzel şeyler barındırıyor arkadaşım. Bazen bir insanın içten bir sözü, bazen hiç beklemediğin bir anda uzatılan bir el, bazen gökyüzünün en sıradan görünen mavisi bile yeniden başlamak için bir sebep olabiliyor. Yeter ki bakmayı unutma. Yeter ki yaşadıkların yüzünden yaşayabileceklerini gözden çıkarma. Ne yaşarsan yaşa, içinde bir yerlerde küçücük de olsa bir ışık bırak. Çünkü insanın en çok kaybolduğunu düşündüğü zamanlarda bile yolunu bulmasını sağlayan şey, bazen yalnızca o ışığa inanmasıdır.
Umut dolu ol arkadaşım, Umut'un gölgesi üstünden hiç eksik olmasın.