Bazen yalnızlığın ne olduğunu düşünüyorum da, sanırım yalnızlık sadece etrafında kimsenin olmaması değil. Asıl yalnızlık, içinde anlatacak binlerce şey biriktirip hiçbirini anlatacak birini bulamamak. Herkesin hayatına bir şekilde dokunurken kendi hayatında bir yere ait hissedememek. Bazen insan kalabalıkların içinde bile kendini unutulmuş hissediyor. Ben de bazen anlaşılmak istiyorum, ama kendimi anlatmaktan yorulduğum için susuyorum. Belki de en çok bu yoruyor beni; içimde kopan fırtınaları kimse fark etmezken dışarıya her şey yolundaymış gibi görünmek. Yine de yalnızlığımdan tamamen kaçamıyorum. Çünkü bazen insanın en çok kendisiyle baş başa kaldığı anlarda, kendine ne kadar uzaklaştığını fark etmesi gerekiyor. Belki de benim yalnızlığım, birilerinin gelip hayatımı değiştirmesini beklemekten çok, hayat değişmese bile kendime bir yer açmayı öğrenmekle ilgili. Bilmiyorum, belki bir gün her şey daha güzel olur. Belki de olmayacak. Ama artık şunu anlıyorum: İnsan bazen birinin gelip kendisini kurtarmasını beklerken kendi elini tutmayı unutuyor. Ben de bütün bu sessizliğin içinde, bir gün kendime yabancı olmadan yaşayabilmeyi istiyorum. Çünkü bazen en çok ihtiyaç duyduğum şey, kalabalıklar değil; gerçekten anlaşılmak, içten bir şekilde hatırlanmak ve hiçbir şey anlatmak zorunda kalmadan da birinin yanında huzur bulabilmek.