İnsan yargıları acımasız.
Bizi biz olduğumuz için anlamak ve saymak yerine, sahip olduğumuz konum, mertebe v.b. durumlarla kıyaslanıyoruz. Halbuki beni ben yapan yegane şey zaten “Ben” gibi olmak değil mi ?
Başkasının mutluluğunu veya üzüntüsünü paylaşmak ve onun yerine de sevinmek yerine hemen yargılara başlıyorlar.
Hayatımda asla yer edinemeyecek tutunamayacaklar..
Ben artık tetikte hissetmediğim bir hayat istiyorum.
Beni hor görme kardeşim
Sen altınsında ben tunç muyum ?