Bazen insan aynaya bakıyor da kendine haksızlık ettiğini fark etmiyor. Yüzündeki yorgunluğu görüyor, gözlerinin eskisi gibi parlamadığını fark ediyor, biraz daha suskun, biraz daha kırgın, biraz daha kendinden uzak olduğunu hissediyor. Sonra bütün bunları kendine yakıştırıyor. Sanki yaşadığı her şeyin sorumlusu kendisiymiş gibi, sanki yetişemediği her şey, başaramadığı her hayal, içinde ukde kalan her şey onun eksikliğiymiş gibi davranıyor. Oysa insanın kendine bakarken göremediği şeyler de var. Kimseye anlatmadan verdiği savaşlar, kimse fark etmesin diye içine attığı kırgınlıklar, kendisi bile yorulmuşken başkalarına iyi gelmeye çalışması mesela. Bunların hiçbiri aynada görünmüyor. Ayna sadece yüzünü gösteriyor insana, içinde neler olup bittiğini değil.
Belki de bu yüzden insan bazen kendine karşı bu kadar acımasız. Başkası aynı şeyleri yaşasa anlayış göstereceği yerde, kendisine gelince bir türlü merhamet edemiyor. Bir başkasının yorgunluğunu görüyor, dinlenmesini istiyor ama kendi yorgunluğunu görmezden geliyor. Herkesin bir sebebi olabileceğini düşünüyor da kendisinin neden böyle hissettiğini sorgularken kendini suçlamaktan vazgeçemiyor. Oysa herkesin içinde kimseye göstermediği bir tarafı var. Dışarıdan bakıldığında güçlü görünen insanların bile bazen tek istediği, bir şeyleri yoluna koymak zorunda kalmadan biraz olsun nefes alabilmek. Her zaman dimdik durmak, her şeye yetişmek, herkesi anlamak, her kırgınlığın üstünü örtmek zorunda değiliz. Bazen dağılıyoruz, bazen kendimizi bile anlayamıyoruz, bazen de ne yaparsak yapalım bir türlü yetemediğimizi düşünüyoruz. Ama bunların hiçbiri bizi değersiz yapmıyor.
Ben artık insanın kendine biraz daha insaflı davranması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü hayat zaten yeterince yoruyor insanı, bir de insanın kendi içinde kendisine düşman olması her şeyi daha da zorlaştırıyor. Belki bugün istediğimiz yerde değiliz, belki bazı şeyleri olması gerektiği gibi yapamadık, belki de geriye dönüp baktığımızda içimize sinmeyen bir sürü şey var. Ama bütün bunların arasında elimizden geleni yaptığımız günleri de unutmamak gerekiyor. Kimsenin bilmediği çabalarımızı, içimizden gelmediği halde devam ettiğimiz zamanları, kırıldığımız halde kimseyi kırmamaya çalıştığımız anları da hatırlamak gerekiyor. Çünkü insan sadece yaptığı hatalardan, kaybettiği insanlardan ya da yarım bıraktığı hayallerden ibaret değil.
Bazen insan aynada göründüğünden daha iyidir. Sadece kendine çok uzun zamandır yanlış yerden bakıyordur. Belki biraz dinlenmeye, biraz anlaşılmaya, en çok da kendisini başkalarının gözünden değerlendirmeyi bırakmaya ihtiyacı vardır. Herkesin gözünde iyi biri olmak mümkün değil zaten, herkesin beklentisine yetişmek de öyle. Bazen ne yaparsan yap eksik kalacaksın birilerinin hikayesinde, bazen ne kadar iyi niyetli olursan ol yanlış anlaşılacaksın. Ama bütün bunlar senin kim olduğunu değiştirmiyor. İnsan, başkalarının kendisinde göremediği güzellikleri sırf onlar görmedi diye kaybetmiyor.
O yüzden bir gün aynaya baktığında kendinde yalnızca eksiklerini görürsen, biraz daha dikkatli bak. O gözlerin neler gördüğünü, o kalbin neler taşıdığını, bütün yorgunluğuna rağmen nasıl hala devam ettiğini hatırla. Belki de uzun zamandır kendine söylemediğin o cümleyi kurmanın zamanıdır. Her şeyi kusursuz yapamadın diye kötü biri olmadın, yoruldun diye güçsüzleşmedin, bazı şeyleri kaybettin diye kendini kaybetmek zorunda değilsin. Ve inan bana, insan bazen kendisine en çok haksızlık ettiği zamanlarda bile sandığından çok daha iyi biridir. Bunu anlamak için herkesin seni görmesine gerek yok, bazen senin kendini yeniden görmen yeterlidir.