Bir zamanlar sesini duymak için sabırsızlandığın insanın, zamanla en çok sessizliğiyle canını yakması ne garip. Önceden anlatacak binlerce şeyin varken şimdi konuşacak bir konu bulamıyorsun. Çünkü ne anlatsan karşılığında aynı heyecanı göremiyorsun. Bir şeyler anlatıyorsun, kısa cevaplar alıyorsun. Özlediğini söylüyorsun, karşılığında sessizlik buluyorsun. Sonra yavaş yavaş anlatmaktan, sormaktan, beklemekten vazgeçiyorsun.
İnsanı asıl yaralayan şey bazen sevgisinin bitmesi değil, sevdiği kişinin yanında kendisini fazlalık gibi hissetmesidir. Bir ilişkinin içinde sürekli kendini hatırlatmak zorunda kalmak, insanın kalbinde tarif edilmesi zor bir yorgunluk bırakır. Bir zamanlar hayatının merkezinde olduğunu düşündüğün kişinin hayatında kendine yer açmaya çalışırsın. Oysa sevgi, birinin hayatına zorla sığmaya çalışmak değildir.Belki de soğukluk, kelimelerle anlatılmayan bir uzaklaşmadır. İnsan bunu hemen kabullenemez. Değişmediğine inanmak ister, eski günlerin geri geleceğini düşünür. Fakat bazı şeyler konuşulmadıkça değil, hissedilmedikçe de biter. Ve insan bir gün fark eder ki en çok üşüdüğü yer, sevdiği insanın yanıdır.