Hayat dediğin,bir gün altına gömüldüğün toprağın altında son bulur ama bazı insanlar vardır,sen daha toprağa girmeden gömer seni.Bir avuç toprağın altında nefessiz kaldığını sanırsın;oysa seni boğan,güvendiğin insanların elleridir.Çünkü insan her zaman düşmanından yara almaz,bazen en derin darbeyi sırtını yasladıklarından yer.O yüzden kimseye bütün kapılarını açma.
Herkes senin içindeki odaya girmeyi hak etmez.Bazıları yaralarını sarmak için değil,nereden kanadığını öğrenmek için yaklaşır.Hangi sözün canını yaktığını,hangi hatıranın gözlerini doldurduğunu ezberler;sonra en savunmasız anında bütün bunları sana karşı kullanır.
İnsanın en büyük yanılgısı,herkesin kendi kalbi kadar temiz olduğunu sanmasıdır.Zamanla susmayı,mesafe koymayı ve kimseye kendini anlatmamayı öğrenirsin çünkü bazı insanlar senin sessizliğini bile kendi çıkarlarına göre yorumlar.
Ve bir gün anlarsın;insanı her zaman toprak gömmez.Bazen bir ihanet,bazen bir vefasızlık,bazen de en çok güvendiğinin sessizliği gömer.Yine de başkalarının karanlığına benzeme çünkü asıl mesele,kaç kez yaralandığın değil,bütün o yaralara rağmen içinde insan kalabilmektir.