İki insanın birbirine uzak düşmesi için yolların ayrılması gerekmez. Bazen aynı yerde dururlar. Aynı gökyüzünün altında, aynı duvarın önünde, birbirlerinden yalnızca birkaç adım ötede... Yine de aralarında aşılmayı bekleyen mesafeler vardır. Üstelik bu mesafelerin kilometrelerle ölçülebilen bir karşılığı da yoktur.
Birinin yüzü ötekine dönük değildir belki. Belki de dönüktür, fakat görmenin imkânı yoktur. Gözlerine bağlanan kumaş, yalnızca bakışlarını değil, ihtimalleri de karanlıkta bırakmıştır. Karşısındakinin ne düşündüğünü, ne hissettiğini, hangi cümleyi içinde taşıdığını bilemez. Bilmediği yerde tahminler başlar. Tahminler zamanla gerçeğin yerini alır. İnsan, hiç duymadığı sözlere kırılır, hiç sorulmamış sorulara cevap verir, yaşanmamış ihtimallerin yasını tutar.
Belki de birbirimize en çok, hakkımızda bildiklerimizden emin olduğumuz zaman yabancılaşıyoruz. Çünkü tanımak için bakmak yetmiyor. Bazen susmak, bazen sormak, bazen de kendi haklılığımızdan biraz olsun vazgeçmek gerekiyor. Oysa insan, karşısındakini anlamaya çalışmaktansa onun hakkında bir hükme varmayı daha kolay buluyor. Böylece her yanlış anlaşılma duvara yeni bir taş ekliyor. Her yarım kalmış konuşma, aradaki mesafeyi biraz daha kalıcı kılıyor.
Duvarın önünde duran iki insanın hikâyesi belki de tam burada başlıyor. İkisi de bir başkasının varlığından habersiz değil. Fakat bilmekle hissetmek, yakın olmakla yakınlık kurmak arasında büyük bir fark var. Bir insanın yanı başında durabilir, sesini duyabilir, hatta gölgesine dokunabilirsiniz. Yine de onun dünyasına hiç ulaşamayabilirsiniz.
Ve insan bazen en uzun yolculuğunu, birkaç adımlık bir mesafede tamamlayamaz.
Belki bir gün gözlerindeki bağı çözerler. Belki duvarın ötesine bakmayı akıl ederler. Ama o gün geldiğinde birbirlerini hâlâ orada bulabilecekler mi, bilinmez. Çünkü bazı mesafeler aşılamadığı için büyümez. İnsanlar onları aşmayı çoktan bıraktığı için büyür..