Kasım ayının kasvetli havası yüzüme sirayet ederken boş adımlarla ilerliyorum bir sokağın ortasında. Kimisi buna boşvermişlik diyor ama ben dolmuşluk diyorum, içimi dökemeyiş diyorum. Bir sokak güvercini edasıyla sokaklarda huzur buluyorum adeta. Kimseyle konuşmaya gerek yok, yolunda yürü yeter. Sözlerini sarf etmene gerek yok, kafanda düşün ve sus yeter.
Hayat en sevdiklerimizi alsa da bazen bir çift gözde umut bulabilir insan. bir güzel çift göze bütün dünya boşverilebilir, bir güzel söze tamah edilebilir. Gülüşlerin arkasında saklanan acılar unutulabilir. Dolabilir insanın gözleri, sebepsiz sevebilir birisini.
Sokak ortasında diz çöküp Tanrı’ya yalvarır bazen insan, canımı al diye. Çünkü gidecek bir yer bulamaz kendine. Ailesiyle birliktedir ama evinde değildir. İşte gözlerinden acı dökülmesi gerekirken ellerinden yazı dökülür bazen. Perişan bir haldedir ama anlatmaya mecali yoktur. Söyleyecek sözleri vardır, bir yerlerde bekliyordur söylenmeyi ama söylemez işte. Çeker acısını sonuna kadar. Bir sokak köşesinde soğuktan titrerken sessiz sessiz bağırır. Bazen feryat figan olmuştur da duyanı yoktur.
Ailesi uzaklaşmıştır bazen, sevdiğine sığınamaz, arkadaşlarına hiçbir şey anlatamaz. İnsan en çok da anlatacak kimsesi olmadığında yorulur belki. Yanında insanlar vardır ama içindeki kalabalıkta yapayalnızdır.
Kağıtlara her şeyi anlatır da kendine dahi anlatamaz dertlerini. Çünkü bazı insanlar konuşamadığı için yazar, bazılarıysa yazmayı bıraktığında tamamen susacağını bildiği için…
16.11.2023